جشن انگور در اورمیه قدمتی دیرینه دارد و در زمره آیینهای شکرگزاری است که از سوی مردمان پر تلاشی برگزار میشود که به واسطه آنچه خداوند به آنها ارزانی کرده است سر تعظیم به آستانش فرو می آورند. قدمت این جشن که به چند هزار سال قبل برمیگردد یکی از نمادی ترین وشکر گذارترین مراسم در برابر خالق هستی میباشد . این مراسم باشکوه توام با رقص وآوازهای آذربایجانی وقوشماجاهای محلی وبایاتیها همراه است. این سپاسگزاری مصداق آموزههای الهی است که می گوید شکر نعمت، نعمتت را افزون می سازد. منطقه اورمیه سرزمینی چند فرهنگی است و نمونه ای از زیست با مدارای ایرانیان را به رخ میکشد زیست همراه با احترام و صلح میان مسلمانان و مسیحیان و سایر مردمان نیکو خصال آن خطّه. از این رو تنوع آیین ها و سنن در این منطقه به شکل شگفتانگیزی مشاهده میشود .جشن انگور یکی از آیین هایی است که در این منطقه علاوه بر مسلمانان از سوی مسیحیان آشوری نیز اجرا اجرا می گردد . سالیان دور در ایران جشنی برگزار میشد به نام جشن انگور که تقریباً به روال مشخصی هر سال در نقاط مختلف ایران مانند اورمیه اجرا می شود البته از آنجایی که هر سنتی در طول زمان دستخوش تغییرات محیطی و اجتماعی قرار میگیرد تاریخ برگزاری این جشن نیز به تدریج تغییر کرد و هم اکنون این جشن در اواخر شهریور ماه در روستاها و شهر برگزار می گردد . آنجا که جشن ابتدا مربوط به آشوری ها بوده است قبل از تشریح جشن انگور ضروری است تاریخچهای از اورمیه و قوم آشوری بیان شود اورمیه از گذشتههای دور زمین های حاصلخیز ای داشته است و از همین رو در این شهر تاکستان های وسیعی به کشت و پرورش انگور اختصاص داشته است شاید به همین دلیل است که برگزاری جشن انگور تا عصر حاضر دوام یافته و هم اکنون گذش

فصل زمستان در فرهنگ فولکلوریک مردم آذربایجان جایگاه و رتبه بسیار رفیعی دارد و مردم آذربایجان در طول تاریخ موجودیت خود همواره با این فصل در تکاپو بوده و همیشه تاریخ با آن ارتباط فرهنگی تنگاتنگی بر قرار نموده اند، بطوریکه هیچ یک از فصول دیگر از نظر فرهنگی به اندازه و ظرف این فصل مورد توجه و عنایت آذربایجانی جماعت نبوده و در رابطه با هیچیک از فصول دیگر، داستانسرایی، افسانه گویی و اسطوره سازی به اندازه این فصل موجود نیست. این فصل در فرهنگ و باور عمومی مردم منطقه به دوره های مختلفی تقسیم شده و هر دوره متناسب با خصوصیات روزهای آن، با نامها و عناوین مختلف و خاصی شناخته شده اند، که با "چیله گئجه سی" یا شب چیله آغاز و با "چرشنبه بایرامی" یا همان چهار شنبه سوری که عید واقعی مردم آذربایجان است، به پایان میرسد.شب نشینی در این شبها در همه جای آذربایجان رایج است . شبنشینیها گاه به بهانه یک مناسبت همچون یلدا و نوروز و دیگر عیدهای ملی و مذهبی برگزار میشد و گاه بی مناسبت اهالی خانه هوای دیدار دوستان و آشنایان خود را میکردند و شبی را دورهم جمع میشدند، گل میگفتند و گل میشنیدند و دست آخر با یک دل پر از خاطرههای شیرین و شنیدنی به خانه باز میآمدند. شبنشینی متعلق به دورانی است که مردم در طول روز کار میکردند و شبها فارغ از دغدغه فردا دورهم مینشستند و به نوعی همگام با طبیعت ساعت زندگی خود را تنظیم میکردند.جالب این که این هماهنگی با طبیعت بسته به فصل سال نیز متغیر بود مثلا شبهای زمستان شبنشینیها به واسطه طولانیبودن شب و نبودن برق اوج میگرفت. شبنشینی در فرهنگ مردم آذربایجان بهویژه در جوامع روستایی و کشاورزی با پایانیافتن فصل کشت و زرع آغاز میشد و اوج آن، بهعلت فراغت کشاورزان از